Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, το Pechora όχι μόνο δεν οδηγείται οριστικά στα μουσεία, αλλά ενδέχεται να επιστρέψει με νέα ηλεκτρονικά, αυξημένη κινητικότητα και δυνατότητα να επιβιώνει σε ένα πεδίο μάχης γεμάτο drones, πυραύλους ακριβείας και αισθητήρες
Ένα αντιαεροπορικό σύστημα που πολλοί θεωρούσαν κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου επιστρέφει στο προσκήνιο — και αυτή τη φορά πάνω σε τροχούς.
Η σοβιετικού S-125 Pechora,φαίνεται να προχωρά σε μια εντυπωσιακή αναβίωση του σοβιετικού S-125 Pechora, του πυραυλικού συστήματος που έγραψε ιστορία όταν χρησιμοποιήθηκε για την κατάρριψη του αμερικανικού stealth F-117 Nighthawk πάνω από τη Σερβία στις 27 Μαρτίου 1999.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, το Pechora όχι μόνο δεν οδηγείται οριστικά στα μουσεία, αλλά ενδέχεται να επιστρέψει με νέα ηλεκτρονικά, αυξημένη κινητικότητα και δυνατότητα να επιβιώνει σε ένα πεδίο μάχης γεμάτο drones, πυραύλους ακριβείας και αισθητήρες.
Και η Ινδία έχει κάθε λόγο να παρακολουθεί πολύ προσεκτικά.
Ο πύραυλος που «ταπείνωσε» το αμερικανικό stealth
Το S-125, γνωστό στο ΝΑΤΟ ως SA-3 Goa, σχεδιάστηκε στη Σοβιετική Ένωση ως σύστημα αεράμυνας μικρού έως μεσαίου βεληνεκούς για την αντιμετώπιση στόχων σε χαμηλά και μεσαία ύψη.
Η στιγμή που το έκανε διάσημο ήρθε το 1999.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, ένα αμερικανικό F-117 Nighthawk —ένα αεροσκάφος που είχε γίνει σύμβολο της τεχνολογίας stealth των ΗΠΑ— καταρρίφθηκε πάνω από τη Σερβία.
Η κατάρριψη απέδειξε κάτι που εξακολουθεί να απασχολεί στρατιωτικούς αναλυτές μέχρι σήμερα: ακόμη και ένα παλαιότερο σύστημα μπορεί να γίνει θανατηφόρο όταν χρησιμοποιηθεί σωστά, με κατάλληλη τακτική και σε ευνοϊκές συνθήκες.
Τώρα η Μόσχα φαίνεται να θέλει να δώσει σε αυτή τη φιλοσοφία νέα ζωή.
Η συμφωνία που άναψε φωτιές: 30 ειδικά οχήματα για το Pechora-2M
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του δημοσιεύματος, το Minsk Wheel Tractor Plant, γνωστό ως MZKT, υπέγραψε συμφωνία με τη ρωσική JSC Oboronitelnye Sistemi για την προμήθεια 30 ειδικών τροχοφόρων πλαισίων.
Τα συγκεκριμένα οχήματα θεωρείται ότι προορίζονται για εξαρτήματα του Pechora-2M.
Η Ρωσία φέρεται να πρόκειται να παραλάβει 20 πλαίσια MZKT-8021-021, καθώς και πέντε MZKT-8022-021 και πέντε MZKT-80211-021.
Η παράδοση αναμένεται να εκτείνεται έως το 2029.
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο.
Δεν μοιάζει με μια βιαστική αγορά για να καλυφθεί μια προσωρινή ανάγκη. Δείχνει περισσότερο προς ένα πολυετές πρόγραμμα επαναφοράς και εκσυγχρονισμού του συστήματος.
Από ακίνητος στόχος σε «χτύπα και εξαφανίσου»
Το μεγάλο πρόβλημα του αρχικού S-125 ήταν η περιορισμένη κινητικότητά του.
Το παλαιό σύστημα χρειαζόταν σημαντικό χρόνο για να αποσυναρμολογηθεί, να φορτωθεί σε οχήματα, να μεταφερθεί και στη συνέχεια να στηθεί ξανά σε διαφορετική τοποθεσία.
Σε έναν σύγχρονο πόλεμο, αυτό μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.
Ένα στατικό αντιαεροπορικό σύστημα που αποκαλύπτει τη θέση του μπορεί να δεχθεί επίθεση από πυραύλους ακριβείας, drones ή όπλα κατά ραντάρ προτού προλάβει να αλλάξει θέση.
Το Pechora-2M επιχειρεί να λύσει ακριβώς αυτό το πρόβλημα.
Ο εκτοξευτής τοποθετείται πάνω σε βαρύ φορτηγό 6×6, ενώ αντί για την παλαιά σταθερή διαμόρφωση τεσσάρων πυραύλων χρησιμοποιείται κινητός εκτοξευτής δύο πυραύλων.
Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ πιο ευέλικτο σύστημα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του κειμένου, το Pechora-2M μπορεί να προετοιμαστεί για δράση μέσα σε περίπου 20 έως 25 λεπτά.
Η λογική είναι απλή: εμφανίζεσαι, εκτοξεύεις και μετακινείσαι πριν ο αντίπαλος απαντήσει.
Η Ρωσία ξαναφέρνει τα «παλιά όπλα» επειδή άλλαξε ο πόλεμος
Η πιθανή επιστροφή του Pechora δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Ρωσία δεν διαθέτει νεότερα συστήματα.
Αντίθετα, δείχνει μια διαφορετική πραγματικότητα του σύγχρονου πολέμου.
Τα drones έχουν αλλάξει δραματικά την οικονομία της αεράμυνας.
Σχετικά φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη μπορούν να εμφανιστούν σε μεγάλους αριθμούς, αναγκάζοντας τον αμυνόμενο να χρησιμοποιεί τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών και πολλά διαφορετικά επίπεδα αντιαεροπορικής προστασίας.
Ένα παλιό σύστημα που υπάρχει ήδη σε μεγάλους αριθμούς μπορεί ξαφνικά να γίνει πολύτιμο εάν αποκτήσει σύγχρονα ηλεκτρονικά, αισθητήρες και κινητικότητα.
Η Ρωσία φαίνεται να ποντάρει ακριβώς σε αυτή την εξίσωση.
Το μεγάλο «όπλο» του Pechora που δεν φαίνεται: παθητική παρακολούθηση
Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες δυνατότητες του εκσυγχρονισμένου συστήματος είναι η ηλεκτροοπτική παρακολούθηση.
Ένα αντιαεροπορικό σύστημα που χρησιμοποιεί συνεχώς ραντάρ ουσιαστικά «φωνάζει» ηλεκτρομαγνητικά την παρουσία του.
Αυτό επιτρέπει σε εχθρικά συστήματα να εντοπίσουν την εκπομπή και να εξαπολύσουν όπλα κατά ραντάρ εναντίον του.
Με ηλεκτροοπτικούς και θερμικούς αισθητήρες, όμως, το Pechora μπορεί σε ορισμένες συνθήκες να παρακολουθεί στόχους παθητικά, χωρίς να εκπέμπει συνεχώς ραντάρ.
Αυτό δεν το καθιστά αόρατο.
Το κάνει όμως πολύ πιο δύσκολο στόχο.
Θερμικές κάμερες, ψηφιακά συστήματα και νέα μάτια
Το Pechora-2M δεν περιορίζεται στην προσθήκη τροχών.
Η αναβάθμιση περιλαμβάνει ψηφιακά ηλεκτρονικά, τηλεοπτικά συστήματα παρακολούθησης και θερμικά ή υπέρυθρα κανάλια.
Η θερμική απεικόνιση επιτρέπει παρακολούθηση τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα, χωρίς εξάρτηση από το ορατό φως.
Υπάρχουν, βέβαια, περιορισμοί.
Κακές καιρικές συνθήκες, υγρασία και συγκεκριμένα ατμοσφαιρικά φαινόμενα μπορούν να μειώσουν την αποτελεσματικότητα των ηλεκτροοπτικών αισθητήρων.
Όμως η ύπαρξη περισσότερων του ενός τρόπων εντοπισμού στόχων αυξάνει σημαντικά την επιβιωσιμότητα ενός συστήματος αεράμυνας.
Η Ινδία έχει Pechora — αλλά υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα
Η Ινδία έχει ήδη προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό δικών της συστημάτων Pechora.
Το 2016, το ινδικό Υπουργείο Άμυνας προχώρησε σε διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση 16 συστημάτων.
Η σύμβαση ανατέθηκε το 2020 στην Alpha Design Technologies Ltd.
Η αναβάθμιση επικεντρώθηκε στα ηλεκτρονικά, στην ψηφιοποίηση του ραντάρ καθοδήγησης, στις κονσόλες των χειριστών και στη διασύνδεση του συστήματος με το Integrated Air Command and Control System της Indian Air Force.
Αυτό όμως δεν έλυσε το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Την κινητικότητα.
Τα ινδικά Pechora διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό την παλαιά στατική αρχιτεκτονική τους.
Και σε ένα πεδίο μάχης όπου ο αντίπαλος μπορεί να εντοπίσει μια θέση και να εξαπολύσει πλήγμα ακριβείας μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η ακινησία μπορεί να γίνει θανατική καταδίκη.
Το μάθημα του S-400 που δεν πέρασε απαρατήρητο
Το δημοσίευμα φέρνει ως παράδειγμα ένα περιστατικό που συνδέει την κινητικότητα με την επιβίωση των σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας.
Κατά την επιχείρηση Sindoor, αναφέρεται ότι υπήρξε απόπειρα της Pakistan Air Force να πλήξει σύστημα S-400 που είχε αναπτυχθεί για την προστασία της αεροπορικής βάσης Aadampur.
Η ηγεσία της Indian Air Force φέρεται να είχε μετακινήσει το σύστημα πριν από την επίθεση.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Στον σύγχρονο πόλεμο, το πιο προηγμένο αντιαεροπορικό σύστημα μπορεί να καταστραφεί εάν παραμένει για πολύ ώρα στο ίδιο σημείο.
Η κινητικότητα δεν είναι πλέον πολυτέλεια.
Είναι όρος επιβίωσης.
Γιατί να επενδύσει κάποιος σε έναν τόσο παλιό πύραυλο;
Η απάντηση βρίσκεται εν μέρει στα αποθέματα.
Ο πύραυλος της οικογένειας 5V27 διαθέτει κεφαλή κατακερματισμού περίπου 70 κιλών και χρησιμοποιεί καθοδήγηση μέσω εντολών.
Εάν η Ρωσία εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές ποσότητες τέτοιων πυραύλων στις αποθήκες της, τότε ο εκσυγχρονισμός των εκτοξευτών και των αισθητήρων μπορεί να είναι πολύ πιο οικονομικός από την πλήρη αντικατάσταση ολόκληρου του συστήματος.
Με άλλα λόγια, αντί να πετάξεις χιλιάδες παλιούς πυραύλους και τις σχετικές υποδομές, μπορείς να τους εντάξεις σε ένα σύγχρονο δίκτυο αεράμυνας.
Και ξαφνικά ένα όπλο ηλικίας δεκαετιών αποκτά δεύτερη ζωή.
Η μεγάλη επιστροφή των «νεκρών» όπλων
Το Pechora αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τάσης που γίνεται ολοένα πιο έντονη.
Στον σύγχρονο πόλεμο δεν κερδίζει πάντα το ακριβότερο ή το νεότερο σύστημα.
Κερδίζει πολλές φορές εκείνο που μπορεί να παραχθεί ή να αναβαθμιστεί γρήγορα, να μετακινηθεί εύκολα και να υπάρχει σε αρκετούς αριθμούς ώστε να καλύψει τεράστιες περιοχές.
Η μαζική χρήση drones έχει κάνει αυτή την εξίσωση ακόμη πιο σημαντική.
Ένα κράτος χρειάζεται πλέον πολλαπλά επίπεδα αεράμυνας για να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυραύλους cruise, κατευθυνόμενες βόμβες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Τα ακριβά συστήματα μεγάλης εμβέλειας δεν μπορούν να βρίσκονται παντού.
Εκεί ακριβώς μπορεί να εμφανιστεί ξανά το Pechora.
Η Ινδία κοιτά τη Ρωσία και καλείται να αποφασίσει
Για την Ινδία, το ρωσικό πρόγραμμα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μάθημα.
Το Νέο Δελχί θα χρειαστεί τα επόμενα χρόνια πολύ περισσότερα συστήματα αεράμυνας για να δημιουργήσει ένα πυκνό και πολυεπίπεδο δίκτυο προστασίας.
Η παραγωγή εντελώς νέων συστημάτων απαιτεί χρόνο, χρήματα και μεγάλες βιομηχανικές δυνατότητες.
Η αναβάθμιση υπαρχόντων συστημάτων μπορεί να είναι πολύ ταχύτερη.
Εάν η Ινδία προσθέσει στα Pechora αυξημένη κινητικότητα, νέα ηλεκτροοπτικά συστήματα και καλύτερη δικτύωση, θα μπορούσε να παρατείνει σημαντικά την επιχειρησιακή τους ζωή.
Ακόμη και η τοπική παραγωγή επιπλέον αναβαθμισμένων μονάδων, σε συνεργασία με τον αρχικό κατασκευαστή, παρουσιάζεται ως μια πιθανώς οικονομική λύση.
Το «φάντασμα» του F-117 επιστρέφει σε έναν πόλεμο γεμάτο drones
Η πιθανή αναβίωση του Pechora είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ιστορία νοσταλγίας για ένα σοβιετικό όπλο.
Είναι ένα μήνυμα για το πώς αλλάζει ο πόλεμος.
Το σύστημα που πριν από δεκαετίες κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με την κατάρριψη ενός από τα πιο διάσημα stealth αεροσκάφη των ΗΠΑ μπορεί τώρα να επιστρέψει για να αντιμετωπίσει εντελώς διαφορετικές απειλές.
Drones.
Πυραύλους cruise.
Κατευθυνόμενες βόμβες.
Αεροσκάφη που προσπαθούν να πετούν χαμηλά και να εκμεταλλεύονται τα κενά της αεράμυνας.
Το Pechora του Ψυχρού Πολέμου δεν είναι το Pechora-2M.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο.
Η Ρωσία δεν φαίνεται να προσπαθεί απλώς να ξαναχρησιμοποιήσει ένα παλιό όπλο.
Προσπαθεί να μετατρέψει ένα όπλο άλλης εποχής σε εργαλείο του σύγχρονου πολέμου.
Και αν το εγχείρημα πετύχει, τότε το πραγματικό μάθημα μπορεί να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το Pechora:
Στον πόλεμο του 21ου αιώνα, ένα παλιό όπλο δεν είναι απαραίτητα ξεπερασμένο.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς νέα μάτια, νέους υπολογιστές και… τροχούς.
www.bankingnews.gr
Η σοβιετικού S-125 Pechora,φαίνεται να προχωρά σε μια εντυπωσιακή αναβίωση του σοβιετικού S-125 Pechora, του πυραυλικού συστήματος που έγραψε ιστορία όταν χρησιμοποιήθηκε για την κατάρριψη του αμερικανικού stealth F-117 Nighthawk πάνω από τη Σερβία στις 27 Μαρτίου 1999.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, το Pechora όχι μόνο δεν οδηγείται οριστικά στα μουσεία, αλλά ενδέχεται να επιστρέψει με νέα ηλεκτρονικά, αυξημένη κινητικότητα και δυνατότητα να επιβιώνει σε ένα πεδίο μάχης γεμάτο drones, πυραύλους ακριβείας και αισθητήρες.
Και η Ινδία έχει κάθε λόγο να παρακολουθεί πολύ προσεκτικά.
Ο πύραυλος που «ταπείνωσε» το αμερικανικό stealth
Το S-125, γνωστό στο ΝΑΤΟ ως SA-3 Goa, σχεδιάστηκε στη Σοβιετική Ένωση ως σύστημα αεράμυνας μικρού έως μεσαίου βεληνεκούς για την αντιμετώπιση στόχων σε χαμηλά και μεσαία ύψη.
Η στιγμή που το έκανε διάσημο ήρθε το 1999.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, ένα αμερικανικό F-117 Nighthawk —ένα αεροσκάφος που είχε γίνει σύμβολο της τεχνολογίας stealth των ΗΠΑ— καταρρίφθηκε πάνω από τη Σερβία.
Η κατάρριψη απέδειξε κάτι που εξακολουθεί να απασχολεί στρατιωτικούς αναλυτές μέχρι σήμερα: ακόμη και ένα παλαιότερο σύστημα μπορεί να γίνει θανατηφόρο όταν χρησιμοποιηθεί σωστά, με κατάλληλη τακτική και σε ευνοϊκές συνθήκες.
Τώρα η Μόσχα φαίνεται να θέλει να δώσει σε αυτή τη φιλοσοφία νέα ζωή.
Η συμφωνία που άναψε φωτιές: 30 ειδικά οχήματα για το Pechora-2M
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του δημοσιεύματος, το Minsk Wheel Tractor Plant, γνωστό ως MZKT, υπέγραψε συμφωνία με τη ρωσική JSC Oboronitelnye Sistemi για την προμήθεια 30 ειδικών τροχοφόρων πλαισίων.
Τα συγκεκριμένα οχήματα θεωρείται ότι προορίζονται για εξαρτήματα του Pechora-2M.
Η Ρωσία φέρεται να πρόκειται να παραλάβει 20 πλαίσια MZKT-8021-021, καθώς και πέντε MZKT-8022-021 και πέντε MZKT-80211-021.
Η παράδοση αναμένεται να εκτείνεται έως το 2029.
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο.
Δεν μοιάζει με μια βιαστική αγορά για να καλυφθεί μια προσωρινή ανάγκη. Δείχνει περισσότερο προς ένα πολυετές πρόγραμμα επαναφοράς και εκσυγχρονισμού του συστήματος.
Από ακίνητος στόχος σε «χτύπα και εξαφανίσου»
Το μεγάλο πρόβλημα του αρχικού S-125 ήταν η περιορισμένη κινητικότητά του.
Το παλαιό σύστημα χρειαζόταν σημαντικό χρόνο για να αποσυναρμολογηθεί, να φορτωθεί σε οχήματα, να μεταφερθεί και στη συνέχεια να στηθεί ξανά σε διαφορετική τοποθεσία.
Σε έναν σύγχρονο πόλεμο, αυτό μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.
Ένα στατικό αντιαεροπορικό σύστημα που αποκαλύπτει τη θέση του μπορεί να δεχθεί επίθεση από πυραύλους ακριβείας, drones ή όπλα κατά ραντάρ προτού προλάβει να αλλάξει θέση.
Το Pechora-2M επιχειρεί να λύσει ακριβώς αυτό το πρόβλημα.
Ο εκτοξευτής τοποθετείται πάνω σε βαρύ φορτηγό 6×6, ενώ αντί για την παλαιά σταθερή διαμόρφωση τεσσάρων πυραύλων χρησιμοποιείται κινητός εκτοξευτής δύο πυραύλων.
Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ πιο ευέλικτο σύστημα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του κειμένου, το Pechora-2M μπορεί να προετοιμαστεί για δράση μέσα σε περίπου 20 έως 25 λεπτά.
Η λογική είναι απλή: εμφανίζεσαι, εκτοξεύεις και μετακινείσαι πριν ο αντίπαλος απαντήσει.
Η Ρωσία ξαναφέρνει τα «παλιά όπλα» επειδή άλλαξε ο πόλεμος
Η πιθανή επιστροφή του Pechora δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Ρωσία δεν διαθέτει νεότερα συστήματα.
Αντίθετα, δείχνει μια διαφορετική πραγματικότητα του σύγχρονου πολέμου.
Τα drones έχουν αλλάξει δραματικά την οικονομία της αεράμυνας.
Σχετικά φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη μπορούν να εμφανιστούν σε μεγάλους αριθμούς, αναγκάζοντας τον αμυνόμενο να χρησιμοποιεί τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών και πολλά διαφορετικά επίπεδα αντιαεροπορικής προστασίας.
Ένα παλιό σύστημα που υπάρχει ήδη σε μεγάλους αριθμούς μπορεί ξαφνικά να γίνει πολύτιμο εάν αποκτήσει σύγχρονα ηλεκτρονικά, αισθητήρες και κινητικότητα.
Η Ρωσία φαίνεται να ποντάρει ακριβώς σε αυτή την εξίσωση.
Το μεγάλο «όπλο» του Pechora που δεν φαίνεται: παθητική παρακολούθηση
Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες δυνατότητες του εκσυγχρονισμένου συστήματος είναι η ηλεκτροοπτική παρακολούθηση.
Ένα αντιαεροπορικό σύστημα που χρησιμοποιεί συνεχώς ραντάρ ουσιαστικά «φωνάζει» ηλεκτρομαγνητικά την παρουσία του.
Αυτό επιτρέπει σε εχθρικά συστήματα να εντοπίσουν την εκπομπή και να εξαπολύσουν όπλα κατά ραντάρ εναντίον του.
Με ηλεκτροοπτικούς και θερμικούς αισθητήρες, όμως, το Pechora μπορεί σε ορισμένες συνθήκες να παρακολουθεί στόχους παθητικά, χωρίς να εκπέμπει συνεχώς ραντάρ.
Αυτό δεν το καθιστά αόρατο.
Το κάνει όμως πολύ πιο δύσκολο στόχο.
Θερμικές κάμερες, ψηφιακά συστήματα και νέα μάτια
Το Pechora-2M δεν περιορίζεται στην προσθήκη τροχών.
Η αναβάθμιση περιλαμβάνει ψηφιακά ηλεκτρονικά, τηλεοπτικά συστήματα παρακολούθησης και θερμικά ή υπέρυθρα κανάλια.
Η θερμική απεικόνιση επιτρέπει παρακολούθηση τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα, χωρίς εξάρτηση από το ορατό φως.
Υπάρχουν, βέβαια, περιορισμοί.
Κακές καιρικές συνθήκες, υγρασία και συγκεκριμένα ατμοσφαιρικά φαινόμενα μπορούν να μειώσουν την αποτελεσματικότητα των ηλεκτροοπτικών αισθητήρων.
Όμως η ύπαρξη περισσότερων του ενός τρόπων εντοπισμού στόχων αυξάνει σημαντικά την επιβιωσιμότητα ενός συστήματος αεράμυνας.
Η Ινδία έχει Pechora — αλλά υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα
Η Ινδία έχει ήδη προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό δικών της συστημάτων Pechora.
Το 2016, το ινδικό Υπουργείο Άμυνας προχώρησε σε διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση 16 συστημάτων.
Η σύμβαση ανατέθηκε το 2020 στην Alpha Design Technologies Ltd.
Η αναβάθμιση επικεντρώθηκε στα ηλεκτρονικά, στην ψηφιοποίηση του ραντάρ καθοδήγησης, στις κονσόλες των χειριστών και στη διασύνδεση του συστήματος με το Integrated Air Command and Control System της Indian Air Force.
Αυτό όμως δεν έλυσε το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Την κινητικότητα.
Τα ινδικά Pechora διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό την παλαιά στατική αρχιτεκτονική τους.
Και σε ένα πεδίο μάχης όπου ο αντίπαλος μπορεί να εντοπίσει μια θέση και να εξαπολύσει πλήγμα ακριβείας μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η ακινησία μπορεί να γίνει θανατική καταδίκη.
Το μάθημα του S-400 που δεν πέρασε απαρατήρητο
Το δημοσίευμα φέρνει ως παράδειγμα ένα περιστατικό που συνδέει την κινητικότητα με την επιβίωση των σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας.
Κατά την επιχείρηση Sindoor, αναφέρεται ότι υπήρξε απόπειρα της Pakistan Air Force να πλήξει σύστημα S-400 που είχε αναπτυχθεί για την προστασία της αεροπορικής βάσης Aadampur.
Η ηγεσία της Indian Air Force φέρεται να είχε μετακινήσει το σύστημα πριν από την επίθεση.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Στον σύγχρονο πόλεμο, το πιο προηγμένο αντιαεροπορικό σύστημα μπορεί να καταστραφεί εάν παραμένει για πολύ ώρα στο ίδιο σημείο.
Η κινητικότητα δεν είναι πλέον πολυτέλεια.
Είναι όρος επιβίωσης.
Γιατί να επενδύσει κάποιος σε έναν τόσο παλιό πύραυλο;
Η απάντηση βρίσκεται εν μέρει στα αποθέματα.
Ο πύραυλος της οικογένειας 5V27 διαθέτει κεφαλή κατακερματισμού περίπου 70 κιλών και χρησιμοποιεί καθοδήγηση μέσω εντολών.
Εάν η Ρωσία εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές ποσότητες τέτοιων πυραύλων στις αποθήκες της, τότε ο εκσυγχρονισμός των εκτοξευτών και των αισθητήρων μπορεί να είναι πολύ πιο οικονομικός από την πλήρη αντικατάσταση ολόκληρου του συστήματος.
Με άλλα λόγια, αντί να πετάξεις χιλιάδες παλιούς πυραύλους και τις σχετικές υποδομές, μπορείς να τους εντάξεις σε ένα σύγχρονο δίκτυο αεράμυνας.
Και ξαφνικά ένα όπλο ηλικίας δεκαετιών αποκτά δεύτερη ζωή.
Η μεγάλη επιστροφή των «νεκρών» όπλων
Το Pechora αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τάσης που γίνεται ολοένα πιο έντονη.
Στον σύγχρονο πόλεμο δεν κερδίζει πάντα το ακριβότερο ή το νεότερο σύστημα.
Κερδίζει πολλές φορές εκείνο που μπορεί να παραχθεί ή να αναβαθμιστεί γρήγορα, να μετακινηθεί εύκολα και να υπάρχει σε αρκετούς αριθμούς ώστε να καλύψει τεράστιες περιοχές.
Η μαζική χρήση drones έχει κάνει αυτή την εξίσωση ακόμη πιο σημαντική.
Ένα κράτος χρειάζεται πλέον πολλαπλά επίπεδα αεράμυνας για να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυραύλους cruise, κατευθυνόμενες βόμβες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Τα ακριβά συστήματα μεγάλης εμβέλειας δεν μπορούν να βρίσκονται παντού.
Εκεί ακριβώς μπορεί να εμφανιστεί ξανά το Pechora.
Η Ινδία κοιτά τη Ρωσία και καλείται να αποφασίσει
Για την Ινδία, το ρωσικό πρόγραμμα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μάθημα.
Το Νέο Δελχί θα χρειαστεί τα επόμενα χρόνια πολύ περισσότερα συστήματα αεράμυνας για να δημιουργήσει ένα πυκνό και πολυεπίπεδο δίκτυο προστασίας.
Η παραγωγή εντελώς νέων συστημάτων απαιτεί χρόνο, χρήματα και μεγάλες βιομηχανικές δυνατότητες.
Η αναβάθμιση υπαρχόντων συστημάτων μπορεί να είναι πολύ ταχύτερη.
Εάν η Ινδία προσθέσει στα Pechora αυξημένη κινητικότητα, νέα ηλεκτροοπτικά συστήματα και καλύτερη δικτύωση, θα μπορούσε να παρατείνει σημαντικά την επιχειρησιακή τους ζωή.
Ακόμη και η τοπική παραγωγή επιπλέον αναβαθμισμένων μονάδων, σε συνεργασία με τον αρχικό κατασκευαστή, παρουσιάζεται ως μια πιθανώς οικονομική λύση.
Το «φάντασμα» του F-117 επιστρέφει σε έναν πόλεμο γεμάτο drones
Η πιθανή αναβίωση του Pechora είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ιστορία νοσταλγίας για ένα σοβιετικό όπλο.
Είναι ένα μήνυμα για το πώς αλλάζει ο πόλεμος.
Το σύστημα που πριν από δεκαετίες κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με την κατάρριψη ενός από τα πιο διάσημα stealth αεροσκάφη των ΗΠΑ μπορεί τώρα να επιστρέψει για να αντιμετωπίσει εντελώς διαφορετικές απειλές.
Drones.
Πυραύλους cruise.
Κατευθυνόμενες βόμβες.
Αεροσκάφη που προσπαθούν να πετούν χαμηλά και να εκμεταλλεύονται τα κενά της αεράμυνας.
Το Pechora του Ψυχρού Πολέμου δεν είναι το Pechora-2M.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο.
Η Ρωσία δεν φαίνεται να προσπαθεί απλώς να ξαναχρησιμοποιήσει ένα παλιό όπλο.
Προσπαθεί να μετατρέψει ένα όπλο άλλης εποχής σε εργαλείο του σύγχρονου πολέμου.
Και αν το εγχείρημα πετύχει, τότε το πραγματικό μάθημα μπορεί να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το Pechora:
Στον πόλεμο του 21ου αιώνα, ένα παλιό όπλο δεν είναι απαραίτητα ξεπερασμένο.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς νέα μάτια, νέους υπολογιστές και… τροχούς.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών